Stożek rogówki

Keratokon jest schorzeniem rogówki, które powoduje jej cieńczenie i rozwój stożkowatej wypukłości. Powoduje zamazane widzenie i może powodować nadwrażliwość na światło. Jego występowanie różni się w zależności od populacji, osiągając do 1,2% wśród Europejczyków.

Keratokon usz zwykle zaczyna się rozwijać pod koniec okresu dojrzewania i w wieku trzydziestu lat, a najczęściej dotyczy obu oczu.

Przyczyny keratokonusu są nieznane, chociaż w jego rozwoju biorą udział czynniki genetyczne i środowiskowe. Szacuje się, że około 1 na 10 osób ma historię rodzinną keratokonusu, a opisane do tej pory czynniki ryzyka środowiskowego to:

• Habitualne intensywne pocieranie oczu.
• Obecność alergii oczu.
• Występowanie niektórych schorzeń, takich jak retinitis pigmentosa, zespół Downa, zespół Ehlers-Danlosa, zespół Marfana, katar sienny i astma.

Ogólnie rzecz biorąc, keratokonus dotyka obu oczu, chociaż może powodować różne objawy w każdym z nich. Objawy pojawiają się stopniowo, a wśród najczęstszych znajdują się:

• Zamglone widzenie
• Nieco zniekształcone widzenie, gdzie proste linie mogą wydawać się krzywe lub faliste
• Zwiększona wrażliwość na światło
• Zmiany koloru lub opuchlizna oczu
• Pogorszenie krótkowzroczności i/lub astygmatyzmu
• Źle dopasowane soczewki kontaktowe

Nie ma skutecznych środków zapobiegających wystąpieniu keratokonu, chociaż kontrolowanie alergii oczu i unikanie pocierania oczu może pomóc w zapobieganiu pogorszeniu. Gdy już się rozwinie, soczewki kontaktowe są głównym leczeniem, chociaż nie zatrzymują postępu choroby. Jedynym skutecznym leczeniem chirurgicznym do tej pory jest przeszczep rogówki.