Tętno spoczynkowe

Tętno spoczynkowe to tętno, przy którym wymagana ilość krwi jest pompowana bez żadnego wysiłku fizycznego. Normalne wartości mieszczą się w zakresie od 50 do 100 uderzeń na minutę. Jest to cecha, na którą znaczący wpływ ma genetyka i która jest skorelowana z oczekiwaną długością życia.

Tętno (HR) to liczba skurczów serca w jednostce czasu, zazwyczaj jednej minucie. Aby organizm funkcjonował prawidłowo, serce musi pompować krew z określoną częstotliwością i ciśnieniem. Tętno można określić w spoczynku lub w odpowiedzi na aktywność, w zależności od zainteresowania klinicznego.

Tętno spoczynkowe to tętno, które występuje przy braku ruchu, a do jego określenia osoba musi znajdować się w pozycji siedzącej lub leżącej i nie może być zaangażowana w aktywność fizyczną tuż przed. Istnieje szeroki zakres normalności, przy czym normalne poziomy wynoszą od 50 do 100 uderzeń na minutę, w zależności od osoby. Na tętno spoczynkowe wpływają czynniki genetyczne, kondycja fizyczna, stan psychiczny, warunki środowiskowe, postawa, rozmiar ciała, przyjmowane leki, wiek i płeć.

Ogólnie rzecz biorąc, niższe tętno spoczynkowe wskazuje na bardziej wydajną pracę serca i lepszą sprawność układu sercowo-naczyniowego. Na przykład, dobrze wytrenowani sportowcy często mają tętno spoczynkowe poniżej 50. Jednakże, nietypowo niskie (bradykardia) lub wysokie (tachykardia) tętno spoczynkowe może wskazywać na problem zdrowotny, dlatego ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem w każdej z tych sytuacji.