Niedobór kofaktora molibdenu (MoCo) typu B jest dziedzicznym zaburzeniem metabolicznym autosomalnym recesywnym, bardzo rzadkim i zazwyczaj ciężkim, spowodowanym przez warianty dwualleliczne w genie MOCS2. Ten defekt uniemożliwia kluczowy etap syntezy Moco, niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania enzymów, takich jak oksydaza siarczynowa, co prowadzi do akumulacji toksycznych metabolitów siarkowych i wczesnego uszkodzenia neurologicznego.
Niedobór kofaktora molibdenowego typu B
Gen MOCS2 dostarcza instrukcji do tworzenia syntazy molibdopteryny, enzymu biorącego udział w pośrednim etapie biosyntezy kofaktora molibdenu (MoCo). Kofaktor ten musi związać się z kilkoma kluczowymi enzymami, aby były one funkcjonalne, w tym z oksydazą siarczynową, ksantynową oksydoreduktazą i oksydazą aldehydową.
Gdy MOCS2 wykazuje warianty patogenne, synteza Moco nie jest prawidłowo zakończona. Chociaż defekt molekularny występuje na późniejszym etapie niż ten dotknięty w deficycie MoCo typu A, wynik kliniczny jest podobny: jednoczesne funkcjonalne załamanie enzymów zależnych od MoCo. Najpoważniejszą konsekwencją jest utrata aktywności oksydazy siarczynowej, co uniemożliwia przekształcenie toksycznego siarczynu w siarczan i sprzyja akumulacji siarczynów, S-sulfocysteiny i innych neurotoksycznych metabolitów. Może to spowodować neonatalną encefalopatię, trudne do opanowania drgawki i postępującą neurodegenerację. Choroba dziedziczona jest autosomalnie recesywnie, a jej dokładna częstość jest nieznana; ogólnie deficyty Moco uważa się za schorzenia ultrarzadkie.
Symptomy
Klasyczna postać zwykle zaczyna się we wczesnych dniach lub tygodniach życia. Noworodki mogą wyglądać normalnie przy urodzeniu, a następnie rozwijać drażliwość, trudności z karmieniem, wyraźną hipotonie, ciężką encefalopatię i padaczkę lekooporną. Uszkodzenia mózgu mogą postępować szybko i czasami przypominać obraz niedotlenienia lub zamartwicy okołoporodowej. Bez pilnej interwencji wspomagającej rokowanie jest zazwyczaj bardzo niekorzystne. Opisano atypowe lub łagodniejsze postacie, zazwyczaj związane z pewną aktywnością resztkową.
Zarządzanie chorobami
Leczenie niedoboru MoCo typu B jest przede wszystkim wspomagające i objawowe, skupione na kontrolowaniu drgawek, zapewnieniu odżywiania oraz leczeniu powikłań neurologicznych i oddechowych. Nie ma zatwierdzonego, specyficznego, leczącego środka farmakologicznego dla typu B. W przeciwieństwie do typu A spowodowanego przez MOCS1, terapia fosdenopteryne/cPMP nie koryguje defektu MOCS2, ponieważ zaburzenie znajduje się na późniejszym etapie szlaku. W niektórych przypadkach stosowano restrykcje białkowe lub aminokwasów siarkowych w celu próby zmniejszenia produkcji siarczynów, chociaż ich korzyść kliniczna jest ograniczona.
Analizowane geny
Bibliografia
Kumar A, Dejanovic B, Hetsch F, et al. Sygnał zależny od S-sulfocysteiny/receptora NMDA leży u podstaw neurodegeneracji w niedoborze kofaktora molibdenu. J Clin Invest. 2017 Dec 1;127(12):4365-4378.
Misko AL, Liang Y, Kohl JB, et al. Określenie spektrum fenotypowego niedoboru oksydazy siarczynowej i kofaktora molibdenu. Neurol Genet. 2020 Jul 14;6(4):e486.
Stence NV, Coughlin CR 2nd, Fenton LZ, et al. Charakterystyczny wzorzec ograniczonej dyfuzji u noworodka z niedoborem kofaktora molibdenu. Pediatr Radiol. 2013 Jul;43(7):882-5.
Macaya A, Brunso L, Fernández-Castillo N, et al. Niedobór kofaktora molibdenu objawiający się jako neonatalna hiperekpleksja: badanie kliniczne, biochemiczne i genetyczne. Neuropediatrics. 2005 Dec;36(6):389-94.
