Hypothyreoïdie

Gedeeltelijk of volledig verlies van de functie van de schildklier als gevolg van een ontoereikende synthese of resistentie tegen de werking van schildklierhormonen. Aangezien deze moleculen een vitale rol spelen in bijna alle weefsels, zal hun afname of afwezigheid zich manifesteren in veel systemen van het lichaam. Het is een van de meest voorkomende ziekten wereldwijd, die tot 5% van de bevolking treft.

Er kunnen verschillende oorzaken zijn die verband houden met hypothyreoïdie:

• Auto-immuunziekten: de meest voorkomende oorzaak van hypothyreoïdie is de ziekte van Hashimoto, veroorzaakt door de productie van antilichamen tegen de schildklier. De exacte oorzaken van deze ziekte zijn echter onbekend, hoewel een combinatie van genetische en omgevingsfactoren wordt gesuggereerd.
• Reactie op de behandeling van hyperthyreoïdie met radioactief jodium of antithyroïdmedicatie die wordt gebruikt om de schildklierfunctie te normaliseren, wat leidt tot permanente hypothyreoïdie.
• Schildklieroperaties waarbij de schildklier geheel of gedeeltelijk wordt verwijderd.
• Behandeling met radiotherapie voor hoofd- en halskanker.
• Medicijnen die worden gebruikt bij de behandeling van andere ziekten (amiodaron, lithium, interferon-alfa, interleukine-2).
• Schildklierontsteking of ontsteking van de schildklier door infecties, aangeboren schildklieraandoeningen met een defecte of ontbrekende schildklier, of hypofyseaandoeningen waarbij er geen stimulatie van de schildklier is.
• Zwangerschap kan de productie van antilichamen tegen de schildklier veroorzaken. Onbehandeld kan dit het risico op een miskraam, vroeggeboorte, pre-eclampsie of problemen bij de ontwikkeling van de foetus vergroten.
• Jodiumtekort, omdat het essentieel is voor de productie van schildklierhormonen. Jodiumtekort kan hypothyreoïdie veroorzaken, terwijl een teveel aan jodium een bestaande hypothyreoïdie kan verergeren.

Bovendien zijn er verschillende factoren beschreven die het risico op hypothyreoïdie kunnen vergroten:

• Leeftijd: het risico neemt toe met de leeftijd, vooral na de leeftijd van 60 jaar.
• Geslacht: vrouwen hebben een hoger risico op hypothyreoïdie dan mannen.
• Het hebben van andere auto-immuunziekten, zoals type 1 diabetes, coeliakie, reumatoïde artritis.

De tekenen en symptomen van hypothyreoïdie variëren afhankelijk van de ernst van het hormoontekort en kunnen van persoon tot persoon verschillen. In de vroege stadia zijn de symptomen van hypothyreoïdie nauwelijks merkbaar en naarmate de ziekte langzaam vordert, worden ze duidelijker. Veel voorkomende symptomen zijn:

• Vermoeidheid en uitputting.
• Gewichtstoename.
• Koude-intolerantie.
• Gewrichts- en spierpijn, krampen.
• Droge en schilferige huid, broos en verzwakt haar en nagels.
• Verlies van libido.
• Onregelmatige of hevige menstruaties, vruchtbaarheidsproblemen.
• Lage hartslag.
• Depressie.
• Langzame bewegingen en gedachten.
• Obstipatie.
• Verhoogde cholesterolwaarden.
• Zwelling van het gezicht, de handen en de voeten.

Bovendien kunnen kinderen langzamer groeien en zich ontwikkelen, kunnen tieners eerder dan normaal met de puberteit beginnen en kunnen ouderen geheugenproblemen ontwikkelen, naast depressie.

Hypothyreoïdie kan niet worden voorkomen, maar is gemakkelijk te beheersen als het tijdig wordt ontdekt en de juiste behandeling wordt gestart. De beste manier om een ernstige vorm van de ziekte te voorkomen of de symptomen de kwaliteit van leven te laten beperken, is alert te zijn op mogelijke symptomen en een arts te raadplegen als deze zich voordoen.