Het Ziektebeeld van de Molybdeen Cofactor Deficiëntie Type B (MoCo-BD) is een zeer zeldzame, meestal ernstige, autosomaal recessieve erfelijke metabole stoornis, veroorzaakt door biallelische varianten in het MOCS2-gen. Dit defect belemmert een essentiële stap in de synthese van Moco, wat nodig is voor de functie van enzymen zoals sulfietoxidase, met als gevolg accumulatie van toxische zwavelhoudende metabolieten en vroege neurologische schade.
Molybdeencofactordeficiëntie type B
Het MOCS2-gen levert de instructies voor het maken van molybdopterine synthase, een enzym dat deelneemt aan een tussenliggende stap in de biosynthese van de molybdeen kofactor (MoCo). Deze kofactor moet zich binden aan verschillende kritieke enzymen om functioneel te zijn, waaronder sulfietoxidase, xanthine oxidoreductase en aldehyde oxidase.
Wanneer MOCS2 pathogene varianten vertoont, wordt de Moco-synthese niet correct voltooid. Hoewel het moleculaire defect optreedt in een latere fase dan degene die wordt beïnvloed bij MoCo-deficiëntie type A, is het klinische resultaat vergelijkbaar: een gelijktijdige functionele storing van MoCo-afhankelijke enzymen. De ernstigste consequentie is het verlies van activiteit van sulfietoxidase, wat de omzetting van toxisch sulfiet naar sulfaat verhindert en de accumulatie van sulfieten, S-sulfocysteïne en andere neurotoxische metabolieten bevordert. Dit kan neonatale encefalopathie, moeilijk te beheersen convulsies en progressieve neurodegeneratie veroorzaken. De ziekte wordt autosomaal recessief overgeërfd en de exacte frequentie ervan is onbekend; gezamenlijk worden MoCo-deficiënties beschouwd als ultrarare aandoeningen.
Symptomen
De klassieke vorm begint meestal in de eerste dagen of weken van het leven. Pasgeboren kinderen kunnen bij de geboorte normaal lijken en daarna prikkelbaarheid, voedingsproblemen, ernstige hypotonie, ernstige encefalopathie en refractaire convulsies ontwikkelen. Hersenschade kan snel voortschrijden en soms een beeld van perinatale hypoxie of verstikking nabootsen. Zonder dringende ondersteunende interventie is de prognose meestal zeer ongunstig. Er zijn atypische of mildere vormen beschreven, die over het algemeen verband houden met enige restactiviteit.
Beheer van de ziekte
Het management van Moco-deficiëntie type B is voornamelijk ondersteunend en symptomatisch, gericht op het beheersen van aanvallen, het waarborgen van voeding en het behandelen van neurologische en respiratoire complicaties. Er is geen goedgekeurde, specifieke genezende medicamenteuze behandeling voor type B. In tegenstelling tot type A, veroorzaakt door MOCS1, corrigeert fosdenopterine/cPMP-therapie het MOCS2-defect niet, omdat de afwijking in een latere stap van de pathway voorkomt. In sommige gevallen zijn eiwit- of zwavelaminozuurbeperkingen gebruikt om te proberen de sulfaatproductie te verminderen, hoewel het klinische voordeel beperkt is.
Geanalyseerde genen
Bibliografie
Kumar A, Dejanovic B, Hetsch F, et al. S-sulfocysteïne/NMDA-receptorafhankelijke signalering ligt ten grondslag aan neurodegeneratie bij molybdeen-cofactor deficiëntie. J Clin Invest. 2017 Dec 1;127(12):4365-4378.
Misko AL, Liang Y, Kohl JB, et al. Het fenotypische spectrum van sulfietoxidase- en molybdeen-cofactor deficiëntie in kaart brengen. Neurol Genet. 2020 Jul 14;6(4):e486.
Stence NV, Coughlin CR 2nd, Fenton LZ, et al. Kenmerkend patroon van beperkte diffusie bij een pasgeborene met molybdeen-cofactor deficiëntie. Pediatr Radiol. 2013 Jul;43(7):882-5.
Macaya A, Brunso L, Fernández-Castillo N, et al. Molybdeen-cofactor deficiëntie presenterend als neonatale hyperekplexie: een klinische, biochemische en genetische studie. Neuropediatrics. 2005 Dec;36(6):389-94.
