Risperidon (Skuteczność)

Risperidon jest lekiem przeciwpsychotycznym stosowanym w leczeniu schizofrenii, zaburzenia dwubiegunowego, drażliwości i agresji ze spektrum autyzmu. Zdolności metaboliczne cytochromów biorących udział w jego biotransformacji mogą decydować o stężeniu aktywnego leku w osoczu, co warunkuje jego skuteczność i wpływa na występowanie działań niepożądanych.

Risperidon jest atypowym lub neuroleptycznym lekiem przeciwpsychotycznym drugiej generacji (SGA), podobnym w skuteczności do innych leków przeciwpsychotycznych o dużej sile działania. Jest selektywnym lekiem antagonistą monoaminergicznym, wykazuje duże powinowactwo do receptorów serotoninergicznych 5-HT2 i dopaminergicznych D2.

Risperidon jest skuteczny w uporczywych objawach pozytywnych schizofrenii (chociaż nie został jeszcze porównany ze skutecznością klozapiny) i jest również szeroko przepisywany w leczeniu zaburzenia dwubiegunowego.

UWAGI

Przed przepisaniem risperidonu należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym oraz przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które mogą zapoczątkować tego rodzaju choroby.

Ostrożnie przy przepisywaniu risperidonu pacjentom z drgawkami w wywiadzie, w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek, niewydolnością wątroby, pacjentom z ryzykiem udaru mózgu, z istniejącą wcześniej hiperprolaktynemią i guzami zależnymi od prolaktyny.

Ze względu na działanie przeciwwymiotne może maskować oznaki i objawy przedawkowania niektórych leków lub zaburzeń, takich jak niedrożność jelit, zespół Reye'a i guzy mózgu. Ocenić ryzyko/korzyść w chorobie Parkinsona lub otępieniu z ciałami Lewisa.

Monitorować objawy hiperglikemii u wszystkich pacjentów, a szczególnie u pacjentów z cukrzycą. Masa monitora.

Przerwać leczenie, jeśli wystąpią objawy NMS (złośliwego zespołu neuroleptycznego) i (lub) dyskinezy tardialnej lub jeśli pojawią się objawy udaru naczyniowo-mózgowego.

Bardzo zalecane jest przeanalizowanie fizycznych i społecznych przyczyn zachowań agresywnych przed przepisaniem risperidonu oraz kontrola działania sedatywnego leku przed podaniem dzieciom, ponieważ może on powodować problemy ze zdolnością uczenia się.

Istnieje ryzyko wystąpienia leukopenii, neutropenii i agranulocytozy przy przyjmowaniu risperidonu, dlatego zaleca się monitorowanie pacjenta. W przypadku wystąpienia ciężkiej neutropenii należy przerwać leczenie i kontrolować poziom białych krwinek do czasu powrotu do zdrowia.

W postaci iniekcyjnej rzadko zgłaszano reakcje anafilaktyczne u pacjentów, którzy wcześniej tolerowali risperidon w postaci doustnej.

SKUTKI UBOCZNE

Zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, zakażenie dróg moczowych, grypa.

Hiperprolaktynemia, hiperglikemia, zwiększenie masy ciała, zwiększenie apetytu lub z drugiej strony może również powodować, w zależności od rodzaju pacjenta, zmniejszenie masy ciała i zmniejszenie apetytu.

Bezsenność, depresja, lęk, zaburzenia snu, pobudzenie, parkinsonizm, ból głowy, sedacja/ senność, akatyzja, dystonia, zawroty głowy, dyskineza, drżenie; niewyraźne widzenie.

Tachykardia, niedociśnienie, nadciśnienie tętnicze, duszność, ból gardła i krtani, kaszel, przekrwienie nosa, ból brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, wymioty, nudności, zaparcia, zapalenie jelit, biegunka, dyspepsja, suchość w ustach, ból zębów, wysypka, skurcze mięśni, ból mięśniowo-szkieletowy, ból pleców, artralgia.

Nietrzymanie moczu, zaburzenia erekcji, amenorrhea, galactorrhea, obrzęki, pyrexia, ból w klatce piersiowej, astenia, zmęczenie, ból, zwiększenie aktywności transaminaz, zwiększenie aktywności gammaglutamylotransferazy.

W przypadku podania domięśniowego: niedokrwistość, ból w miejscu wstrzyknięcia, reakcja w miejscu wstrzyknięcia.

INTERAKCJE FARMAKOLOGICZNE

Istnieje ryzyko zwiększonej sedacji z: alkoholem, opioidami, lekami przeciwhistaminowymi i benzodiazepinami.

Stężenie risperidonu w osoczu może być zmniejszone w wyniku jednoczesnego leczenia karbamazepiną, fenytoiną, ryfampicyną i fenobarbitalem.

Stężenie risperidonu w osoczu może być zwiększone przez jednoczesne leczenie fluoksetyną, paroksetyną, werapamilem, fenotiazynami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, niektórymi β-blokerami i itrakonazolem.

Risperidon może hamować działanie lewodopy i innych agonistów dopaminy.

Istnieje ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego w przypadku jednoczesnego leczenia lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Nie zaleca się stosowania z paliperydonem.

NAZWY MAREK

  • Arketin ®
  • Diaforin ®
  • Rispemylan ®
  • Risperdal ®
  • Risperdal Flas ®

Analizowane geny

11q23.1 16q21 CNTNAP5 DRD3 GLPR1 GRM7 MEIS2 PPA2 TJP1 TNFRSF11A

Bibliografia

Clark SL, Souza RP, Adkins DE, Aberg K, Bukszár J, McClay JL, et al. Genome-wide association study of patient-rated and clinician-rated global impression of severity during antipsychotic treatment. Pharmacogenet Genomics, 2013; 23(2):69–77.

Adkins DE, Aberg K, McClay JL, Bukszár J, Zhao Z, Jia P, et al. Genomewide pharmacogenomic study of metabolic side effects to antipsychotic drugs. Mol Psychiatry, 2011; 16(3):321–32.

Sacchetti E, Magri C, Minelli A, Valsecchi P, Traversa M, Calza S, et al. The GRM7 gene, early response to risperidone, and schizophrenia: a genome-wide association study and a confirmatory pharmacogenetic analysis. Pharmacogenomics J, 2017; 17(2):146–54.

Gassó P, Mas S, Bernardo M, Alvarez S, Parellada E, Lafuente A. A common variant in DRD3 gene is associated with risperidone-induced extrapyramidal symptoms. Pharmacogenomics J, 2009; 9(6):404–10.

LLerena A, Berecz R, Peñas-LLedó E, Süveges Á, Fariñas H. Pharmacogenetics of clinical response to risperidone. Pharmacogenomics, 2013; 14(2):177–94.

Nie robiłaś jeszcze testu DNA?

Zrób sobie badanie genetyczne i dowiedz się wszystkiego o sobie.

starter
Test DNA Starter

Pochodzenie, Cechy i Wellness

Kup
starter
Test DNA Advanced

Zdrowie, Pochodzenie, Cechy i Wellness

Kup
Test DNA, którego szukałeś
Kup